Δεν νοείται Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης χωρίς την μεσαία τάξη

(Άρθρο του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Βουλευτή Αττικής, Βασίλη Οικονόμου για το new-deal.gr που δημοσιεύτηκε την Κυριακή  2/2/2014)

Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται δυστυχώς στην έκτη συνεχόμενη χρονιά ύφεσης. Πρόκειται για μια τραγική πραγματικότητα σε καιρό ειρήνης. Οι αιτίες της ύφεσης πρέπει να εντοπιστούν να αξιολογηθούν και βέβαια να αντιμετωπιστούν τόσο μέσω ενός αναπτυξιακού προγράμματος όσο και μέσω ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων στις δομές που ενδεχομένως τροφοδοτούν την ύφεση.

Κύρια αιτία της ύφεσης, εκτός του στρεβλού αναπτυξιακού και αντιπαραγωγικού πλαισίου που κατέρρευσε, μαζί με την επίπλαστη ευμάρεια που το συνόδευε, είναι και το σημερινό μοντέλο δημοσιονομικής προσαρμογής που επιβάλλει λιτότητα και εσωτερική υποτίμηση με τρόπο βίαιο, χωρίς κανένα όριο και δυστυχώς χωρίς τέλος. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια οι μισθοί μειώθηκαν δραματικά και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, εργασιακά δικαιώματα καταργήθηκαν, οι εργασιακές σχέσεις έγιναν υπερβολικά κατά τη γνώμη μου ελαστικές.

Παρά όμως τις «αλάνθαστες» μεθόδους των τεχνοκρατών, η βίαια προσαρμογή δεν έφερε ουσιαστικό αποτέλεσμα κοινωνικά ανεκτό και αποδεκτό και αυτό διότι εμπεριέχει δομικά και θεμελιώδη σφάλματα που όχι απλώς δεν λύνουν τα ενδογενή προβλήματα αλλά αντίθετα απειλούν ευθέως την κοινωνική συνοχή στην Ελλάδα. Προκειμένου όμως να βγούμε από τον καταστροφικό φαύλο κύκλο των τελευταίων ετών οφείλουμε να κινηθούμε όλοι μαζί στην κατεύθυνση της επιστροφής στη σταθερότητα και της αντιμετώπισης της κρίσης μέσα από ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης. Για να γίνει η θετική στροφή που έχουμε ανάγκη χρειαζόμαστε Εθνική Δημοκρατική Συνεννόηση σε πολύ συγκεκριμένους άξονες. 

Προτείνω λοιπόν να συμφωνήσουμε σε δύο βασικούς άξονες και να τους στηρίξουμε όλοι και κυρίως η σημερινή και η επόμενη κυβέρνηση:

1. Φορολογικό Σύστημα σταθερό για δέκα χρόνια στο οποίο θα προβλέπονται

Α. κίνητρα δημιουργίας και διατήρησης θέσεων εργασίας,

Β. φοροαπαλλαγές για δημιουργία νέων επιχειρήσεων ανεξαρτήτως μεγέθους χωρίς όμως να διαστρεβλώνεται ο ανταγωνισμός

Γ. φοροαπαλλαγές για πραγματοποίηση συνεργειών μεταξύ μικρών επιχειρήσεων ώστε να μπορούν να δημιουργηθούν συμπράξεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων με εξωστρεφή χαρακτήρα

Δ. Μείωση συνολικά της έμμεσης φορολογίας (ΦΠΑ) και όλων των ειδικών φόρων κατανάλωσης που συνδέονται με την παραγωγικότητα (πχ ειδικός φόρος κατανάλωσης στο πετρέλαιο)

2. Πυλώνες Παραγωγικής Ανασυγκρότησης (ενδεικτικά για να ξεκινήσει ο διάλογος)

Α. Πρωτογενής τομέας για να αξιοποιήσουμε την ποιότητα των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων και να ενισχύσουμε τις συνεργασίες για την μεταποίηση, την αύξηση της παραγωγής και τις εξαγωγές, αναπτύσσοντας διπλωματικές – εμπορικές διακρατικές σχέσεις γύρω από το εμπόριο επενδύοντας στην ονομασία προέλευσης και προστατεύοντας την

Β. Αξιοποίηση της θέσης της χώρας με ανάπτυξη των υποδομών των λιμανιών, ολοκλήρωση των οδικών αξόνων, ανάπτυξη των υποδομών σταθερής τροχιάς ώστε να γίνει στην πράξη η Ελλάδα σημείο αναφοράς για την διακίνηση και την μεταφορά προϊόντων, για να γίνει ουσιαστική πύλη εισόδου και εξόδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γ. Προσανατολισμός στις νέες τεχνολογίες και στην καινοτομία, οι οποίες δεν χρειάζονται μεγάλες εγκαταστάσεις, δεν εντάσσονται στη βαριά βιομηχανία και υπάρχει αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό στη χώρα για να καταστήσει τη χώρα σημείο αναφοράς στις νέες τεχνολογίες

Δ. Ανασυγκρότηση της υπαίθρου και αξιοποίηση της δημόσιας γης. Χρειαζόμαστε την δημιουργία υποδομών στα χωριά, την ενίσχυση των ανθρώπων που θέλουν να εγκατασταθούν μόνιμα στην περιφέρεια και να αναπτύξουν τον πρωτογενή τομέα, όχι μόνο με διάθεση γης που παραμένει ανεκμετάλλευτη αλλά και με υποδομές που θα επιτρέψουν την επιδιόρθωση παλαιών σπιτιών, με υποδομές που θα εγγυώνται υψηλό επίπεδο διαβίωσης χωρίς στέρηση αναγκαίων υπηρεσιών (πχ παιδεία, υγεία)

Ε. Επένδυση στον τουρισμό – πολιτισμό, όχι ευκαιριακά αλλά μόνιμα, μέσα από την αδιάρρηκτη διασύνδεση πολιτισμού και τουρισμού που είναι ο υπ ‘ αριθμόν ένα λόγος για να επισκεφτεί κάποιος την Ελλάδα. Αξιοποίηση όλων των μοντέλων τουρισμού, επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, με έμφαση στις μικρές επιχειρήσεις από όπου γεννιούνται τελικά οι μεγάλες επιχειρήσεις και οδηγούν τις εξελίξεις.

ΣΤ. Επένδυση στην παιδεία και σύνδεση της με την πραγματική οικονομία και κοινωνία. Ερευνητικά και πιλοτικά προγράμματα μπορούν να σχεδιάζονται από τα πανεπιστήμια και να εφαρμόζονται σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα. Οι κοινωνικοί εταίροι πρέπει να έχουν απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση και η γνώση δεν πρέπει να στεγανοποιείται και να περιορίζεται.

Ζ. Κατασκευαστικός κλάδος, χρειαζόμαστε την επανεκκίνηση των κατασκευών στη χώρα αφού μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας εξαρτάται από αυτόν, Αυτό δεν γίνεται μόνο με την επανεκκίνηση των μεγάλων έργων που αφορά πέντε – δέκα εργολάβους. Μπορεί να γίνει όμως με την στήριξη της οικοδομής, που σημαίνει αλλαγή του φορολογικού πλαισίου για τα ακίνητα, πρόσβαση των πολιτών σε δάνεια, υλοποίηση σχεδίων ανάπλασης των πόλεων, απλοποίηση των αδειοδοτήσεων χωρίς να διακυβεύεται η ασφάλεια

Η. Στήριξη της ελληνικής βιομηχανίας ώστε να διατηρηθούν οι υπάρχουσες και να δημιουργηθούν νέες. Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στην αμυντική μας βιομηχανία η οποία μπορεί να αναπτυχθεί και να λειτουργήσει με εξωστρέφεια φέρνοντας χρήματα από τις ξένες αγορές. Ανασυγκρότηση του ναυπηγοεπισκευαστικού κλάδου και ανάπτυξη αεροεπισκευαστικού τομέα με επίκεντρο την ΕΑΒ

Θ. Επένδυση στην ενεργειακή βιομηχανία τόσο σε ότι αφορά τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όσο και στον εκσυγχρονισμό της ΔΕΗ χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει δημόσια πολιτική ενέργειας.

Τέλος για να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη πρέπει να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε όλοι ότι χρειαζόμαστε την μεσαία τάξη και την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργηθούν συνθήκες αύξησης της κατανάλωσης το οποίο με τη σειρά του προϋποθέτει την αύξηση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών. Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους ο πιο αποδοτικός όμως αποδεδειγμένα είναι μέσω των κοινωνικών μεταβιβάσεων και του κοινωνικού μισθού. Ο κοινωνικός μισθός είναι κάτι το οποίο μπορεί να αποδώσει άμεσα το κράτος απλοποιώντας τις διαδικασίες, επενδύοντας ιδιαίτερα στην ποιότητα των υπηρεσιών .

Η πολιτική ασκείται με τίτλους

(Άρθρο του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Βουλευτή Αττικής, Βασίλη Οικονόμου για το περιοδικό Crash που δημοσιεύτηκε την Τρίτη 4/2/2014)

Ζούμε στην εποχή της ραγδαίας διάδοσης της πληροφορίας μέσω των τεχνολογικών εφαρμογών που κατακλύζουν την καθημερινότητα όλων μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος δέχεται καταιγισμό πληροφοριών και μηνυμάτων από πολλές πηγές γεγονός που αναπόφευκτα έχει επηρεάσει κατά πολύ τον πολιτικό λόγο, την ποιότητα και την ουσία του. Δυστυχώς σήμερα η πολιτική ασκείται μέσω τίτλων, ατάκας και ευφυολογημάτων που γράφουν στην κάμερα ή στο διαδίκτυο. Το αυξανόμενο άγχος προσώπων και φορέων να προσελκύσουν την προσοχή του κοινού τους παρασύρει δυστυχώς στην υιοθέτηση και επικίνδυνης φρασεολογίας, δηλαδή στην υιοθέτηση συνθημάτων και γενικεύσεων που επιφέρουν τελικά σύγχυση ή μπορεί να οδηγήσουν εν τέλει σε κοινωνικό διχασμό. Ο λαϊκισμός που αναπτύσσεται μέσα από ένα πολεμικό πολιτικό λόγο, οι μη θεμελιωμένες θέσεις και απόψεις που δεν αναπτύσσονται στη βάση επιχειρημάτων αλλά στη στρεβλή ανορθολογική βάση να αποδειχτεί ότι το ψέμα δεν ισχύει, δεν μπορούν παρά να καταλήξουν και σε εκδηλώσεις βίας και τρομοκρατίας. Οι λεκτικές ακροβασίες βίας για εντυπωσιασμό που έχουν υιοθετήσει πολλοί, αναπόφευκτα κλιμακώνονται και μπορούν να οδηγήσουν και σε άλλες βίαιες εκτροπές.

Η απάντηση βέβαια σε αυτή την πραγματικότητα είναι μία και μόνο. Περισσότερη Παιδεία - Περισσότερη Δημοκρατία..  Υπάρχουν σε αυτό το τόπο ευτυχώς πολλές ψύχραιμες φωνές, πολλά πρόσωπα με ποιοτικό πολιτικό λόγο και επιχειρήματα στη βάση της λογικής και της πραγματικότητας. Ο προσεκτικός αναγνώστης και χρήστης του διαδικτύου μπορεί να σταχυολογεί τις πληροφορίες, να σταθμίζει αυτά που γράφονται και να σχηματίζει άποψη τεκμηριωμένη. Η αλήθεια και η πραγματικότητα σήμερα δεν μπορούν να κρυφτούν ούτε να αποσιωπηθούν. Το εργαλείο για να φτάσεις στην αλήθεια ήταν, είναι και θα είναι η παιδεία. Το κοινό δικαίωμα όλων στην παιδεία εξασφαλίζεται μόνο μέσα από τη Δημοκρατία. Η παιδεία και η δημοκρατία είναι η απάντηση σε κάθε μορφή βίας, η απάντηση σε κάθε μορφή τρομοκρατίας. Ειδικά οι εκφέροντες πολιτικό λόγο οφείλουν να αναπτύσσουν πολιτικό λόγο, επιχειρήματα, επενδύοντας στην ουσία των πολιτικών τους προτάσεων. Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις οφείλουν να εξαντλούνται στην αντιπαράθεση επιχειρημάτων και πολιτικών αντεγκλήσεων και να μην παρασύρονται στην λογική της ατάκας η οποία όσο πιο ακραία είναι στη διατύπωση τόσο καλύτερα γράφει στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι οφείλουν και αυτοί να θυμηθούν ότι το επάγγελμά τους είναι λειτούργημα, είναι υπηρεσία και προϋπόθεση δημοκρατίας και ότι σημασία τελικά έχει η είδηση και όχι ο τίτλος.

Η προάσπιση της δημοκρατίας και της κοινωνικής ειρήνης χρειάζεται πολλούς και σε όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές θέσεις. Αντίθετα ένας μόνο μπορεί να προκαλέσει και βία και εκτροπή. Ο ελληνικός λαός έχει αποδείξει ότι ξέρει να απομονώνει και να αντιμετωπίζει τον κάθε ένα που νομίζει ότι μπορεί να επιβληθεί με τη βία.        

Να φύγουμε από το δόγμα της λιτότητας

(Συνέντευξη του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Βουλευτή Αττικής, Βασίλη Οικονόμου για το περιοδικό Κοινωνική Επιθεώρηση)

1.Ο χώρος της εργασίας, της σύνταξης και της υγείας φαντάζουν ως ένα ανοικτό πεδίο πυριτιδαποθήκης. Ποιοι παράγοντες οικονομικοί και κοινωνικοί μας έφεραν εδώ;

Πραγματικά ο χώρος της εργασίας, το ασφαλιστικό σύστημα και το δημόσιο σύστημα υγείας καρκινοβατούν απειλώντας να διαλύσουν την κοινωνική συνοχή. Παρατηρείται σοβαρή υποχώρηση του κοινωνικού κράτους και καταργούνται κοινωνικές και εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών. Οι αιτίες της αδυναμίας υποστήριξης των κοινωνικών δομών είναι πολλές. Συνοψίζονται όμως πολιτικά στο γεγονός ότι το κοινωνικό κράτος μετατράπηκε σε σύστημα άκριτων παροχών ακόμα και προς συμπολίτες μας που δεν χρειαζόταν κρατική αρωγή. Η αντιμετώπιση μάλιστα της ανεργίας μέσω προσλήψεων στο δημόσιο, η απουσία κάθε ελέγχου σε δομές και παροχές και βέβαια η εκτεταμένη διαφθορά μερίδας των δημοσίων λειτουργών διόγκωσε το κόστος διατήρησης του κοινωνικού κράτους οδηγώντας σε οικονομικό αδιέξοδο. Το αδιέξοδο αυτό δεν ήταν ξεκάθαρο τα προηγούμενα χρόνια λόγω της πρόσβασης της χώρας σε εύκολο και σχετικά φθηνό δανεισμό. Το 2010 όταν και η πρόσβαση στα δανεικά χρήματα κατέστη δύσκολη ή αδύνατη αποκαλύφθηκε το μέγεθος των συνεπειών της εύκολης πολιτικής του παρελθόντος. Τώρα καλούμαστε όλοι να ισορροπήσουμε μεταξύ πραγματικών αναγκών και πραγματικών δυνατοτήτων της οικονομίας με τρόπο βίαιο. Η βίαιη προσαρμογή επιφέρει πολλές αδικίες και προκαλεί θυμό ιδίως λόγω του ότι δεν δείχνει πραγματικά αυτή η προσαρμογή να διέπεται από κοινωνική δικαιοσύνη.

2.Ποιο είναι το μέλλον του ασφαλιστικού μας συστήματος;

Τα δεδομένα σήμερα δεν είναι ενθαρρυντικά. Φοβάμαι πώς αν δεν αλλάξει σύντομα η εφαρμοζόμενη πολιτική ύφεσης και λιτότητας το ασφαλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει. Η ανεργία αυξάνεται καθημερινά, οι μισθοί μειώνονται, το επενδυτικό – αναπτυξιακό μοντέλο απουσιάζει, οι ελεύθεροι επαγγελματίες εγκαταλείπουν τις καταχρεωμένες επιχειρήσεις τους. Πρέπει να φύγουμε από το δόγμα της λιτότητας και της ύφεσης και να υιοθετήσουμε ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο ικανό να δημιουργήσει νέο πλούτο, νέες θέσεις εργασίας και κατά συνέπεια όρους βιωσιμότητας για το ασφαλιστικό σύστημα. Ταυτόχρονα πρέπει επιτέλους να αντιμετωπιστεί και η εισφοροδιαφυγή. Δυστυχώς στον τομέα της ανάπτυξης και της αντιμετώπισης της εισφοροδιαφυγής δεν βλέπουμε να εφαρμόζεται κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο αλλά αντίθετα βλέπουμε αποσπασματικές παρεμβάσεις που μεγεθύνουν τελικά τα προβλήματα. Είμαστε αντιμέτωποι με νεοφιλελεύθερες εμμονές που μικρή αισιοδοξία επιτρέπουν για την εξέλιξη και τη διάσωση του ασφαλιστικού συστήματος.

3.Η συμπόρευση δημοσίου και ιδιωτικού τομέα είναι λύση για το μέλλον;

Είναι μια από τις ρεαλιστικές διεξόδους. Εξαρτάται όμως από τους κανόνες που θα διέπουν αυτή την σχέση και τον οικονομικό – κοινωνικό εναγκαλισμό. Εάν για παράδειγμα η συμπόρευση γίνει στη λογική που ακολουθούν οι συμπράξεις δημοσίου ιδιωτικού τομέα στα μεγάλα έργα (πχ οδικούς άξονες) το κόστος για το δημόσιο και τους πολίτες εξατομικευμένα θα είναι μεγάλο σε σχέση με το αποτέλεσμα και κατά συνέπεια θνησιγενές. Η συμπόρευση είναι θεμιτή εφόσον υπάρχει ορθή αναλογία κόστους – οφέλους και επενδυτικού ρίσκου μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών.

4.Πόσο επηρεάζεται η βιωσιμότητα του συστήματος από την ανεργία και την ύφεση;

Είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα. Όσο επιτείνεται η ύφεση διογκώνεται η ανεργία. Όσο αυξάνονται οι άνεργοι μειώνεται η οικονομική δραστηριότητα, αυξάνεται το λειτουργικό κόστος του δημοσίου, συρρικνώνεται το ΑΕΠ της χώρας και βέβαια μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές κάθε είδους. Το ασφαλιστικό σύστημα ταυτόχρονα βιώνει και τις συνέπειες του δημογραφικού προβλήματος των προηγούμενων δεκαετιών, δημογραφικό πρόβλημα που πιθανώς να ενταθεί αυτά τα χρόνια της κρίσης. Επίσης η πολιτική μείωσης του μισθολογικού κόστους στα πλαίσια δήθεν τόνωσης της ανταγωνιστικότητας της χώρας επιτείνει και την ύφεση και διογκώνει τα προβλήματα. Δυστυχώς η κυβέρνηση απέχει πολύ από το να αντιμετωπίσει ουσιαστικά τα δομικά προβλήματα της οικονομίας διασώζοντας έτσι και το ασφαλιστικό σύστημα. Οι σπασμωδικές παρεμβάσεις δεν λύνουν τα προβλήματα, ούτε βέβαια η λογική του «βλέποντας και κάνοντας» που διέπει σήμερα τους ιθύνοντες. Χρειαζόμαστε την εφαρμογή πολιτικών με προοπτική δεκαετίας ή και δεκαετιών με δευτερεύουσες μόνο διορθωτικές παρεμβάσεις. Οι συνεχείς εκ του συστάδην αλλαγές στο φορολογικό σύστημα είναι ενδεικτικές της παντελούς έλλειψης συνεκτικού σχεδίου και της πλήρους αδυναμίας προσέλκυσης νέων επενδύσεων.

5.Πιστεύετε ότι πρέπει να αναζητηθούν πόροι και πέραν των εισφορών για να είναι βιώσιμο και κοινωνικά αποδεκτό το σύστημα;

Θα πρέπει να εξεταστούν όλοι οι τρόποι αύξησης των πόρων των ταμείων. Το μοντέλο των εισφορών, των έκτακτων πρόσθετων εισφορών και της μονοδιάστατης προσέγγισης ότι ο πολίτης θα πρέπει να διασώσει εξ’ ολοκλήρου το ασφαλιστικό σύστημα μέσω φόρων και εισφορών είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Η αξιοποίηση της περιουσίας των ταμείων παραμένει αίτημα και παρά τις διαχρονικές δημόσιες δεσμεύσεις δεν έχει γίνει πράξη στην ουσία. Η αλήθεια είναι ότι έχουν γίνει κάποιες αποσπασματικές ενέργειες για τον προσπορισμό και άλλων εσόδων με περιορισμένα όμως ακόμα αποτελέσματα. Τα έσοδα από τις έρευνες για υδρογονάνθρακες και η σύνδεσή τους μιας ενδεχόμενης εύρεσης αξιοποιήσιμων κοιτασμάτων με το ασφαλιστικό σύστημα ίσως το σώσουν στο μέλλον. Σε κάθε περίπτωση όμως η αύξηση του ΑΕΠ, η δημιουργία νέου πλούτου και η διεύρυνση της φορολογικής βάσης μέσω της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας και όχι μέσω αφαίρεσης των προστατευτικών φορολογικών απαλλαγών για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες είναι η μόνη ρεαλιστική και μόνιμη λύση για το ασφαλιστικό σύστημα.

6. Τι γίνεται με το ΕΣΥ, τον ΕΟΠΥΥ και τον πόλεμο στο χώρο των φαρμάκων;

Τα προηγούμενα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας μια από τις παθογένειες που δημιουργήθηκαν ήταν δύο παράλληλα συστήματα δημόσιας υγείας, του ΕΣΥ και των ασφαλιστικών ταμείων από όπου προέκυψε ο ΕΟΠΥΥ. Είναι προφανής η ανάγκη  εξορθολογισμού με την δημιουργία αξιόπιστου και ενιαίου δημόσιου συστήματος με πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες δομές υγείας. Από την  άποψη αυτή το νέο νομοσχέδιο για την πρωτοβάθμια υγεία και γενικά τη δημόσια υγεία παρά τις επιμέρους ενστάσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις, κινείται προς την σωστή κατεύθυνση. Δεν είναι τέλειο και επιδέχεται πολλών αλλαγών που ελπίζω να υιοθετηθούν στο τελικό νομοσχέδιο ώστε να αποκτήσουμε λειτουργικό και βιώσιμο σύστημα υγείας. Σε ότι αφορά το χώρο των φαρμάκων είναι προφανές ότι είχε στηθεί ένα μεγάλο και ιδιαίτερα ακριβό για το κράτος «πάρτυ» με πολλούς συμμετέχοντες. Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι ενώ το 2000 ξοδεύαμε 2 δις για φάρμακα , μέσα σε δέκα χρόνια χωρίς να αυξηθεί ο πληθυσμός, η θνησιμότητα ή χωρίς να έχει μεσολαβήσει κάποιος «πόλεμος», η δαπάνη εκσφενδονίστηκε στα 6 δις!! Τρελό πάρτυ σπατάλης, τριπλασιασμός των εξόδων για τα ταμεία χωρίς να πάει κάποιος φυλακή γι αυτή την αθλιότητα που κλήθηκε ο ελληνικός λαός να πληρώσει , για να «οικονομάνε» κάποιοι στην «υγεία του»…  Είναι σίγουρο ότι οι τιμές των φαρμάκων στη χώρα μας ήταν υπερβολικά διογκωμένες. Ακούω τους ψύχραιμους προβληματισμούς για τη βιωσιμότητα της φαρμακοβιομηχανίας στην Ελλάδα που την έχουμε ανάγκη, ακούω όμως και τους ψύχραιμους προβληματισμούς αυτών που υποστηρίζουν ότι οι τιμές είναι δυσανάλογα υψηλές. Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι να υπάρχουν τα αναγκαία φάρμακα για τους πολίτες, η πρόσβαση σε αυτά να είναι εύκολη και το δημόσιο σύστημα υγείας να είναι βιώσιμο. Η χρυσή τομή στην ιδιότυπη αυτή μεγάλη σύγκρουση πρέπει να βρεθεί. Η χρυσή τομή είναι να είναι βιώσιμη η φαρμακοβιομηχανία, να ενισχυθεί ο ερευνητικός προσανατολισμός από όπου θα προκύπτουν κέρδη χωρίς να πληρώνει ακριβά ο πολίτης τα φάρμακα που έχει ανάγκη.           

Τουλάχιστον 17185 άτομα με αναπηρία έμειναν το 2013 χωρίς κάρτα μειωμένης ή δωρεάν μετακίνησης με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Βουλευτής Αττικής, Βασίλης Οικονόμου, εκφράζει την απογοήτευση του για την αδιαφορία που παρατηρείται στο ζήτημα της παροχής καρτών ελεύθερης μετακίνησης για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στα Άτομα με Αναπηρίες. Συγκεκριμένα σε ερώτηση που κατέθεσε ο Βουλευτής στις αρχές Δεκεμβρίου (4470/03-12-2013) με αφορμή τις καταγγελίες πολιτών από το Δήμο Αχαρνών ότι δεν είχαν προμηθευτεί όλοι οι δικαιούχοι τις σχετικές κάρτες, απάντησε μόνο ο Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Μιχάλης Παπαδόπουλος, ο οποίος αναφέρθηκε στο νομικό πλαίσιο και στην σύμβαση που βρίσκεται σε ισχύ για την Περιφέρεια Αττικής και η οποία έχει υπογραφεί μεταξύ του Υπουργείου Εργασίας και του ΟΑΣΑ. Από τα αναφερόμενα στην απάντηση του Υφυπουργού προκύπτει ότι στην περίπτωση που από τη σύμβαση δεν καλύπτονται όλοι οι δικαιούχοι, η Περιφέρεια Αττικής οφείλει να ενημερώσει το Υπουργείο Εργασίας προκειμένου να γίνουν συμβατικές τροποποιήσεις, αύξηση δηλαδή των προβλεπόμενων δικαιούχων. Όπως προκύπτει σχετική τροποποίηση της σύμβασης έγινε στις αρχές Νοεμβρίου 2013, όπου προβλέφθηκε συμπληρωματική χορήγηση καρτών σε 17185 άτομα για το έτος 2013!

Το ότι η σχετική σύμβαση για το 2013 τροποποιήθηκε το Νοέμβριο καταδεικνύει ότι για όλη την προηγούμενη χρονιά οι 17185 συμπολίτες μας που δικαιούνται τη συγκεκριμένη παροχή δεν την έλαβαν, γεγονός που προκαλεί τουλάχιστον αγανάκτηση.  Δυστυχώς ένα μήνα μετά οι δικαιούχοι του Δήμου Αχαρνών δεν είχαν ακόμα προμηθευτεί τις σχετικές κάρτες και αυτό δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με το αν το Υπουργείο Εργασίας, το οποίο ακόμα δεν έχει απαντήσει ως όφειλε στη σχετική ερώτηση που του απευθύναμε, είναι ενήμερο για τον πραγματικό αριθμό των δικαιούχων ή εάν προβαίνει σε τροποποίηση της σύμβασης κατ’ εκτίμηση. Τέλος μόνο για το Δήμο Αχαρνών εκτιμάται ότι δεν καλύφθηκαν περίπου 1000 δικαιούχοι και αυτό δημιουργεί έντονο προβληματισμό και ανησυχία, αφού καταδεικνύει ενδεχομένως ότι παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις των αρμοδίων εξακολουθεί το ελληνικό κράτος να μην γνωρίζει τελικά τον ακριβή αριθμό των ατόμων που λαμβάνουν ή δικαιούνται να λαμβάνουν την οποιαδήποτε παροχή πρόνοιας.

Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Βουλευτής Αττικής, Βασίλης Οικονόμου, θα επανέλθει στο συγκεκριμένο ζήτημα αιτούμενος την κατάθεση στη Βουλή εγγράφων που να καταδεικνύουν το συνολικό αριθμό των δικαιούχων και ζητώντας εξηγήσεις για την επιλογή οι σχετικές συμβάσεις να προβλέπουν τελικά μικρότερο αριθμό δυνητικών χρηστών από τον πραγματικό αριθμό των δικαιούχων. Τέλος θα αναζητήσουμε απαντήσεις αναφορικά με τις συμβάσεις που αφορούν το 2014 για να βεβαιωθούμε ότι το σύνολο των δικαιούχων θα έχει πρόσβαση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ότι κανείς αρμόδιος δεν θα προφασιστεί άγνοια.

   

Νέο παραγωγικό μοντέλο για την αντιμετώπιση της ανεργίας

(Πρακτικά ομιλίας στη Βουλή του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Βουλευτή Αττικής, Βασίλη Οικονόμου, στην Επίκαιρη Επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ προς τον Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, σχετικά με το Σχέδιο Καταπολέμησης της Ανεργίας των Νέων και το Πρόγραμμα Εγγυήσεων Απασχόλησης)

Το λόγο έχει ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Αριστεράς κ. Βασίλειος Οικονόμου.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Η επίκαιρη επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα της ανεργίας είναι πραγματικά επίκαιρη. Θίγει ένα ζήτημα το οποίο βασανίζει και απασχολεί το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Βέβαια, δεν ξέρω αν απασχολεί το σύνολο της κυβερνητικής λειτουργίας. Όμως, τα αποτελέσματα της μέχρι τώρα κατάστασης και λειτουργίας της Κυβέρνησης, κύριε Υπουργέ, δεν μας δίνουν και μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας σε σχέση με την κυβερνητική λειτουργία.

Και το λέω αυτό γιατί πραγματικά όταν είπατε στην ομιλία σας ότι το πρόβλημα της ανεργίας δεν ανακαλύφθηκε σήμερα και ότι δεν υπήρξε ξαφνικά, θα απαντούσα ότι φυσικά η ανεργία δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο και φυσικά δεν μπορούμε να είμαστε έκπληκτοι μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος. Όμως, νομίζω ότι θα πρέπει να παραδεχθείτε και εσείς ότι η αύξηση της ανεργίας σε αυτά τα επίπεδα, αυτή η ποιοτική επιβάρυνση του προβλήματος, δημιουργεί νέα δεδομένα για τα οποία και θα πρέπει να συζητήσουμε.

Είναι γεγονός ότι ανεργία είχαμε πάντα. Όμως, αν φύγουμε από τα λογικά –αλλά πάντα απαράδεκτα επίπεδα, από τη στιγμή που υπάρχει έστω και ένας άνεργος στην ελληνική κοινωνία- επίπεδα του 8% ή 10% που υπήρχαν στη δεκαετία του 2000 και πάμε στο σημερινό 27%, τότε θα πρέπει να παραδεχθείτε και εσείς ότι αυτό το ποιοτικό άλμα δημιουργεί νέα δεδομένα. Αν, λοιπόν, αυτό δεν το αντιμετωπίσετε ως ένα νέο δεδομένο, ως μια νέα κατάσταση και ως μια νέα επιβάρυνση για την ελληνική κοινωνία και το αντιμετωπίσει η Κυβέρνηση με τα κλασσικά εργαλεία των προηγούμενων δεκαετιών, εκεί πραγματικά υπάρχει πρόβλημα κυβερνητικής λειτουργίας.

Άρα, λοιπόν έχουμε 27% μέσο όρο ανεργίας και 50% ή 60% ή 70% ανεργία στις μικρές ηλικίες. Αυτό σημαίνει ότι ο κώδωνας του κινδύνου χτυπάει δαιμονιωδώς, σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτό το πρόβλημα με τα κλασσικά εργαλεία που χρησιμοποιεί συνήθως μια κυβέρνηση ή προσεγγίζοντας το πρόβλημα με μια νηφαλιότητα. Δεν μπορούμε να είμαστε νηφάλιοι. Κανένας δεν δικαιούται να είναι νηφάλιος. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη μέση ελληνική οικογένεια, αλλά και σε εμάς εδώ μέσα. Δεν μπορείς να είσαι ψύχραιμος βλέποντας αυτό το πρόβλημα και ειδικά έτσι όπως γιγαντώνεται. Είναι θέμα του Υπουργού ή του Υπουργείου Εργασίας; Όχι φυσικά. Διαφωνώ ριζικά με την προσέγγιση που ονομάζει «Υπουργό Ανεργίας» τον αρμόδιο Υπουργό Εργασίας. Με συγχωρείτε, αλλά αυτή είναι μια αφελής προσέγγιση. Το πρόβλημα της ανεργίας έχει να κάνει με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας, με το σύστημα της οικονομικής λειτουργίας της χώρας και με το δημόσιο τομέα. Το πρόβλημα είναι πολυεπίπεδο και πολυπαραγοντικό .

Δεν θα μεμφθώ τον ένα ή τον άλλο Υπουργό, θα μεμφθώ την Κυβέρνηση, το σύνολο. Άρα το ζήτημα είναι ο Υπουργός Ανάπτυξης ή ο Υπουργός Οικονομίας πώς χαράσσει την πολιτική του, τι θέσεις εργασίας μπορούν να διαμορφωθούν και εκεί έρχεται το Υπουργείο Εργασίας υποβοηθητικά, να  βάλει πάνω στο τραπέζι και κάποια βοηθήματα -όπως είναι τα προγράμματα ανεργίας ή καταρτίσεως ή τα λοιπά προγράμματα που υπάρχουν, από το ΕΣΠΑ - ώστε να συμπληρώσει αυτήν την πολιτική. Αν πραγματικά προσεγγίσω το Υπουργείο Εργασίας ως κύριο μοχλό αντιμετώπισης της ανεργίας, έχω λάθος στη στρατηγική μου και στην τακτική μου και είμαι εκτός παιδιάς, όπως έλεγαν κάποτε κάποιοι.

Η επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ παρόλο που έχει σωστά στοιχεία -και πραγματικά δεν αμφισβητεί κανένας τα δεδομένα- έχει ένα πρόβλημα: Δεν έχει ξεκαθαρίσει το στελεχιακό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τι εργαλεία θέλει να χρησιμοποιήσει, έστω ως βοήθημα αντιμετώπισης του προβλήματος. Γιατί τα ευρωπαϊκά προγράμματα τα οποία αναφέρονται, κύριε Στρατούλη, από τη μεριά σας ως ένα ομιχλώδες  τοπίο, τα οποία δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση του προβλήματος και είναι μόνο ένα στοιχείο πελατειακών ή εξαρτημένων σχέσεων -σε αυτό το κομματικό σύστημα που φεύγει, ελπίζω, αλλά που έτσι όπως φεύγει δημιουργεί άλλου είδους προβλήματα- είναι μια προσέγγιση αμήχανη, κατά την άποψή μου. Διότι ή θα πούμε «Τα θέλω, είναι ευρωπαϊκά κονδύλια» -σήμερα το λέμε ΕΣΠΑ, αύριο θα δούμε πώς θα το πούμε- «για το 2014-2020, που πρέπει να τα αξιοποιήσω, αλλά πρέπει να δω τους όρους διαφάνειας και τους  όρους πραγματικής αξιοποίησης». Και εδώ, κύριε Υπουργέ, θέλω να κάνετε μια αξιολόγηση σήμερα. Άκουσα την πρώτη ομιλία σας. Στη δεύτερη ομιλία σας, λοιπόν, περιμένω αξιολόγηση γι’ αυτό που εξαγγείλατε πέρυσι με πανηγυρικό τρόπο και όχι μόνο εσείς, αλλά και πολλοί παράγοντες της Κυβερνήσεως, όσον αφορά το Εθνικό Σχέδιο αντιμετώπισης της ανεργίας των νέων. Πριν έναν χρόνο είχατε πει «600.000.000 για 350.000 θέσεις εργασίας σε σχέση με αυτά τα προγράμματα».

Σήμερα, λοιπόν, περιμένω εγώ -και νομίζω και όλο το Κοινοβούλιο, αλλά και ο ελληνικός λαός- να ακούσει: Απορροφήθηκαν αυτά τα 600.000.000; Αυτές οι 350.000 θέσεις υπήρξαν και αν ναι, σε ποιες ειδικότητες; Πού έχει στρέψει στρατηγικά η Κυβέρνηση την προσοχή της, μέσα απ’ αυτό το πρόγραμμα, για να πάμε στο διάδοχο πρόγραμμα που είναι η προστασία, η εγγύηση της απασχόλησης των νέων -που είναι για 340.000.000 όπως ακούμε ότι θα εξαγγείλετε- και να πει ότι «για να φύγω από το ένα πρόγραμμα και να πάω στο άλλο, πρέπει να κάνω ενδιάμεσα τον απολογισμό»; Έτσι δεν είναι; Θέλω να ακούσω ως Δημοκρατική Αριστερά -και νομίζω ότι και όλοι θα το θέλουν- ποιος είναι ο απολογισμός του ενός έτους λειτουργίας αυτού του προγράμματος. Γιατί εάν δεν υπάρχει απολογισμός, τσάμπα τα λέτε όλα όσα λέτε.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Κυρία Πρόεδρε, θα παρακαλούσα την ανοχή του Προεδρείου για ένα λεπτό.

 Άρα, αυτό περίμενα εγώ από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, να μπούμε σε μια αξιολόγηση αυτών των προγραμμάτων….

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ: Τι εργατικό δίκαιο… 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ:…δηλαδή για το αν αυτά τα προγράμματα λειτουργούν με διαφάνεια, αν αυτά τα προγράμματα δίνουν δυνατότητες, προσωρινές ή όχι,…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ: Ρωτήθηκε αυτό.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Ορίστε;

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ: Το ρωτήσαμε και εμείς στον κύριο Υπουργό. 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Ήταν μια καλή ερώτηση αυτή που κάνατε συνολικά, αλλά αφήστε με να πω και εγώ τα δικά μου.

Δεν άκουσα τον κύριο Υπουργό όμως να πει κάτι. Άρα, αφού έχετε τη δυνατότητα της δευτερομιλίας, να επανέλθετε και με κάποια στοιχεία, για να μπορέσουμε να έχουμε μια βάση συζήτησης, κύριε Υπουργέ.

Για τα ευρωπαϊκά προγράμματα ο κόσμος ακούει εκατομμύρια, γίνονται εξαγγελίες.

Θα σας πω ένα παράδειγμα. Είχα κάνει επίκαιρη ερώτηση στο Υπουργείο Παιδείας -γιατί δεν είστε μόνο εσείς υπεύθυνος, σας το ξαναλέω. Πρόκειται για το πρόγραμμα των 2.500.000 - 3.000.000 για επικαιροποίηση γνώσεων πτυχιούχων ΑΕΙ. Δύο χρόνια αξιολόγηση, δύο χρόνια καταγραφή κι ακόμα δεν έχει προσληφθεί ένας νέος επιστήμονας σε αυτά τα προγράμματα. Δεν έχει γίνει η χρηματοδότηση αυτών των προγραμμάτων.

Δηλαδή έρχεται εδώ πέρα ένας κρατικός παράγοντας, ένας τιτλούχος, εξαγγέλλει εκατομμύρια ευρώ, δημιουργεί μια ευφορία στο κόσμο ότι κάτι πάει να γίνει, ενώ στην ουσία υπάρχει γραφειοκρατία, παρακώλυση των διαδικασιών, μπλοκαρίσματα συνεχώς, για να μην πω αδιαφάνεια. Εγώ λέω ότι όλα λειτουργούν εντάξει, αλλά και μόνο τη γραφειοκρατία να βάλεις ως παράγοντα για το ότι δεν προωθούνται αυτά τα προγράμματα, δημιουργείται ανάσχεση. Άρα, οι εξαγγελίες δεν έχουν αντίκρισμα. Και σας είπα ένα παράδειγμα. 

Κύριοι συνάδελφοι, είχαμε κάνει κι εμείς μια επίκαιρη επερώτηση πριν από το ΣΥΡΙΖΑ για τα θέματα της ανάπτυξης. Εδώ ήταν οι συνάδελφοι. Νομίζω πως έγινε μια καλή συζήτηση για το πώς βλέπει η κάθε παράταξη το θέμα του αναπτυξιακού μοντέλου στη χώρα και του παραγωγικού μοντέλου που πρέπει να ακολουθηθεί. Ο καθένας έκανε τη δική του προσέγγιση. Εμείς –θα σας το πω επιγραμματικά, υπάρχουν καταγεγραμμένες στα πρακτικά οι θέσεις μας  θεωρούμε ότι ως προβληματική περίπτωση  του να μην αντιμετωπίζεται το θέμα της ανεργίας και οφείλετε  στο φορολογικό χάος που έχουμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να δουλέψει μια ιδιωτική επιχείρηση με αυτή την πανσπερμία ρυθμίσεων κάθε εβδομάδα και κάθε μήνα.

Δεύτερον, εργασιακό χάος. Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν απέδωσε. Και ήμασταν όλοι εδώ και όλοι το θυμόμαστε ότι η επιχειρηματολογία των προηγούμενων από εσάς ποια ήταν; Ήταν πως η ελαστικοποίηση δημιουργεί ανταγωνιστικότητα και η ανταγωνιστικότητα δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. Τζίφος, για να το πω λαϊκά. Δεν έγινε τίποτα από αυτά. Δεν απέδωσε αυτή η εξίσωση. Είχαμε μείωση της απασχόλησης  . Είχατε μπόνους για τη μισθολογική κατάσταση του νέου που θα προσληφθεί προνομιακά από την επιχείρηση. Ωστόσο έχουμε ανεργία στους νέους 70%. Επομένως, δεν απέδωσαν αυτά. Άρα, η εργασιακή χαλάρωση και η εργασιακή ελαστικότητα νομίζω ότι δεν είναι το εργαλείο αντιμετώπισης του προβλήματος.

Όσον αφορά τον τραπεζικό τομέα και την ρευστότητα, υπάρχει ανισότητα, κύριε Υπουργέ. Άκουσα τη λίστα που ανέφερε ο κ. Καπερνάρος. Έτσι είναι. Άρα, μικρή επιχείρηση, όταν πάει να πάρει δάνειο από την τράπεζα, μπορεί να το πάρει; Ο αποκλεισμός από τη ρευστότητα της μικρής επιχείρησης έχει αυτά τα αποτελέσματα.

Βέβαια, κύριε Καπερνάρο, δεν ξέρω εάν χρειάζονται σε αυτή τη χώρα, όπως είμαστε σήμερα, χιλιάδες μπαρ, χιλιάδες κομμωτήρια, χιλιάδες μπουτίκ ρούχων…

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ: Απεγνωσμένοι είναι.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ:…και χιλιάδες μαγαζιά που πουλάνε παπούτσια, όταν δεν έχουμε τη βιομηχανία που θα παράγει τα παπούτσια, άρα είναι όλα εισαγόμενα, όταν δεν έχουμε τη βιομηχανία που θα παράγει το ρούχο, άρα όλα  είναι εισαγόμενα. Καταλαβαίνετε τι λέω.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ: Ασφαλώς.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Άρα, μήπως πρέπει να δούμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο;

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ: Δώσατε μόνος σας την απάντηση.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Δεν είπα ότι διαφωνούμε σε αυτό.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ: Καθόλου.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Χρειάζεται, λοιπόν, ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Μήπως πρέπει να υπάρξει σύνδεση με τον τραπεζικό παράγοντα, που θα δίνει μία ρευστότητα, αλλά σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, κύριε Καπερνάρο.

Να έχουμε το θάρρος να πούμε εδώ ότι δεν θα φτιάξει ο καθένας, παίρνοντας ένα εφάπαξ ή ένα επίδομα, τη μπουτίκ ρούχων για να απασχολείται απλά. Και όταν κλείσει, γιατί δεν θα είναι ανταγωνιστική…

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ: Δεν υπάρχει εφάπαξ τώρα. Είναι παρελθόν. Πάει.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Όταν υπήρχε, τα προηγούμενα χρόνια.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Παρακαλώ, μην κάνετε διάλογο, κύριοι συνάδελφοι.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Όταν υπήρχε, τα προηγούμενα χρόνια. Και φτιάχναμε την επιχείρηση και απασχολούμασταν. Και όταν έκλεινε , γιατί δεν ήταν ανταγωνιστική η επιχείρηση, τότε  λέγαμε: «Τι μου προσφέρει η κακή  πολιτεία»! Άρα, πρέπει να  βάλουμε ένα πλάνο.

Και το λέω αυτό για το παραγωγικό μοντέλο, κύριε Υπουργέ, γιατί πριν από λίγους μήνες έφερε εδώ η Κυβέρνηση την κατάργηση τεχνικών ειδικοτήτων από τα ΕΠΑΛ. Θυμάστε. Έγινε ολόκληρη συζήτηση. Και ρωτάω εγώ: Υπήρχε μελέτη επ’ αυτού; Δηλαδή, δεν θέλουμε να δώσουμε έμφαση στον τεχνικό τομέα; Όλοι δικηγόροι, γιατροί και πολιτικοί μηχανικοί θα γίνουν σ’ αυτή τη χώρα;

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Και στα ΙΕΚ.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Στα ΙΕΚ και στα Τεχνικά Λύκεια, όπου κόπηκαν ειδικότητες.

Και αναρωτιέμαι εγώ: Αυτή η απόφαση βασίζεται σε έναν προγραμματισμό, σε μία μελέτη –την οποία θα θέλαμε βέβαια να τη μάθουμε- ή απλά είναι ένα δημοσιονομικό μέτρο, το οποίο λέει: «Κόβω κάποιους καθηγητές, για να έχω μία ελάφρυνση στα έξοδα του συγκεκριμένου τομέα του Υπουργείου Παιδείας»;

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν είναι μόνο δικό σας θέμα το ζήτημα της ανεργίας. Υπάρχει, όμως, το θέμα. Και δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε, όπως σας είπα, με κλασικά εργαλεία, όπως κάναμε παλιά: Έχουμε δέκα προγράμματα, θα βάλουμε κάποιους απασχολούμενους, θα κλείσουμε λίγο κάποιες τρύπες. Εδώ θέλει ριζική αντιμετώπιση από την Κυβέρνηση. Ο κ. Σαμαράς πρέπει να πάρει την ευθύνη πάνω του, όχι λέγοντας ότι «θα βγάλω κάποιες ακόμα προτάσεις προγραμμάτων». Εδώ πρέπει να πει συγκεκριμένα πράγματα.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Κλείστε, κύριε Οικονόμου.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Ολοκληρώθηκε ο κύκλος αυτής της πορείας. Η δημοσιονομική προσαρμογή οδήγησε σε ένα αποτέλεσμα, πρωτογενές πλεόνασμα, όπως θέλετε πείτε το. Από εδώ και πέρα έχουμε κάτι άλλο να προτείνουμε στον ελληνικό λαό και στον ευρωπαϊκό παράγοντα; Αν έχουμε κάτι να προτείνουμε, να κάτσουμε να το συζητήσουμε ευχαρίστως.

Ευχαριστώ κι εγώ.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της ΔΗΜΑΡ)

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Κι εμείς ευχαριστούμε. 

Έστω και με μεγάλη καθυστέρηση καλύπτονται τα κενά στα σχολεία του Δήμου Αχαρνών

Ο Βουλευτής Αττικής της Δημοκρατικής Αριστεράς, Βασίλης Οικονόμου, εκφράζει την ικανοποίηση του για την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να καλυφθούν άμεσα τα κενά του Δήμου Αχαρνών σε δασκάλους που υπήρχαν από την αρχή της σχολικής χρονιάς.

Μετά τη συντονισμένη πίεση που άσκησαν οι εκπρόσωποι της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Αχαρνών και την παρέμβαση του Βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς, Βασίλη Οικονόμου, ο Υπουργός Παιδείας έστω και με μεγάλη καθυστέρηση έπραξε το αυτονόητο τοποθετώντας άμεσα 5 νηπιαγωγούς, 5 δασκάλους και 6 καθηγητές λοιπών ειδικοτήτων. Αναμένεται επίσης όπως δεσμεύτηκε το Υπουργείο Παιδείας άμεσα η πλήρης κάλυψη και των υπολοίπων κενών μέσω εσωτερικών μετακινήσεων. Η θετική αυτή εξέλιξη αποδεικνύει ότι μπορούν να υπάρξουν λύσεις όταν τα αιτήματα είναι δίκαια, υπάρχει δημιουργική συνεργασία και διάθεση επίλυσης των προβλημάτων. Οι λύσεις θα βρεθούν εφόσον υπάρχουν άνθρωποι που είναι παρόντες στα προβλήματα και έχουν διάθεση να παρέμβουν. Δυστυχώς εξακολουθούμε σε αυτή τη χώρα να αγωνιζόμαστε για τα αυτονόητα.

Ο Βουλευτής Αττικής της Δημοκρατικής Αριστεράς δηλώνει ότι θα συνεχίσει να είναι παρόν και στη διάθεση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων της Αττικής και κάθε άλλου φορέα, για την ικανοποίηση κάθε δίκαιου αιτήματος και θα συνεχίσει να ελέγχει στο Κοινοβούλιο την κυβέρνηση ώστε να γίνουν επιτέλους πράξη τα αυτονόητα, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι να βρίσκονται όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές στη θέση τους από την αρχή της σχολικής χρονιάς.

Κανείς δεν περισσεύει

(Δήλωση του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της ΔΗΜΑΡ, Βουλευτή Αττικής, Βασίλη Οικονόμου, στην εφημερίδα "Έθνος του Σαββάτου" 25-01-2014)

Η κοινωνία χρειάζεται ευρείες συναινέσεις. Η χώρα χρειάζεται ευρείες συμμαχίες. Ας αφήσουμε τις λεπτομέρειες, ας αφήσουμε τους ηγεμονισμούς, τις μεμψιμοιρίες, τους μικρομεγαλισμούς και ας προχωρήσουμε σε μια Ευρεία Συμπαράταξη των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς. Να προωθήσουμε τις λύσεις για τα μείζονα προβλήματα και ας αφήσουμε τα ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας στην άκρη. Κανείς δεν περισσεύει και κανείς δεν μπορεί να επιβάλλεται στους άλλους. Η συμμαχία με την κοινωνία είναι η δύναμη για τον σχηματισμό ενός Προοδευτικού Δημοκρατικού Πόλου της Κεντροαριστεράς που θα αποτελέσει τον σταθερό άξονα στην πολιτική σκηνή, για να υπάρξει ελπίδα και προοπτική στον ελληνικό λαό.